Is CD&V Het Noorden Kwijt?

66ste jaargang • nummer 35 • woensdag 31 augustus 2011 1,90 euro Weekblad P608721 Afgiftekantoor 2099 Antwerpen X 10 jaar CD&V Pascal Smet ziet geen probleem, alhoewel… Al kregen we geen zomer die naam waardig, toch zijn we intussen wel eind augustus en gaat binnen enkele dagen het schooljaar weer van start. Gedaan met die lange vakantie voor de leerkrachten. Die lange vakantie. Daarmee worden ze graag geplaagd door de buitenstaanders, maar voor de rest doen onze onderwijsmensen het blijkens elke peiling bijzonder goed bij de publieke opinie. Brandweerlui presteren in dat soort lijstjes nog net iets beter, maar leraars eindigen altijd hoog. Ofwel vinden we dat ze hoogwaardig onderwijs verstrekken en dan zijn we er best trots op, ofwel geloven we dat ze hun Is CD&V het noorden kwijt? hemel echt wel verdienen bij zo’n bende onhandelbare puberale snaken en dan staan we vol bewondering, gemengd met een scheut medeleven. CD&V vierde afgelopen weekeinde tien jaar vallen en opstaan, en bij dat vallen hoort onder meer het aanwerven van Rik Torfs als politieke stuntman. Na een grondige marktprospectie – en nadat hij het rectorschap van de KU Leuven aan zijn neus had zien voorbijgaan – aanvaardde de kerkjurist het bod om vorig jaar de tweede plaats op de Senaatslijst van Ampersand te verdedigen. Dat bezorgde hem voldoende gewicht en de opdracht om na de historische nederlaag van CD&V samen met Inge Vervotte de christendemocratische uitgangspunten te actualiseren. Het resultaat was een wollige tekst of beter “een warme oproep om het inhoudelijk debat binnen de partij volledig te omarmen en standpunten niet enkel te laten bepalen door individuele mandata- rissen”. Neen, er moest een kritische dialoog met alle geledingen en middenveldpartners ontstaan. Vervotte omarmde intussen een andere roeping, maar CD&V blijft met Torfs opgescheept. In Gazet van Antwerpen mocht hij afgelopen weekeinde nog eens stevig van leer trek- ken. Doe met ons de stemtest: bepaalt hij als individuele mandataris de lijn van de partij, of haalde zijn mediageilheid alweer de bovenhand? De heer Torfs is het ermee eens dat er meer bevoegdheden naar de regio’s moeten, maar als het Vlaamse discours betekent dat je heel radi- cale, gespierde machotaal moet verkopen, dat je de brulboei moet uit- hangen zoals sommige collega-politici, dan past hij. “En we moeten niet proberen te lijken op een andere partij. Een partij die er bovendien hele- maal niet goed uitziet.” Waarmee hij ongegeneerd de N-VA viseert, en zijn klaarblijkelijke fysieke afkeer naar eigen zeggen baseert op het feit dat het met die partij van rechts-populistisch naar erger gaat. litiek. Zoals? “Langer gaan werken.” Oppassen, waarde heer, dat stand- punt staat ook op de fiches van de partijen die u zozeer verfoeit. Nog even en u kan mee de kolenkelder in.) Graag naar school Geïnterviewd door het ochtendprogramma van Radio 1 voegde Torfs er aan toe dat CD&V in 2007 een fout heeft gemaakt door harde com- munautaire beloften te doen. Het ontlokte Yves Leterme de reactie dat “Rik Torfs een buitenstaander is, zeker wat die periode betreft”. Na die periode niet meer? Duidelijkheid alsjeblieft! Het Nieuwsblad pakte uit met een brede peiling naar de mening van leraars en omgeving over ons Vlaams onderwijs. De helft van de leraars is tevreden met het loon, evenveel abso- luut niet. Maar gelukkig kan er bijles gegeven worden en zowat een vijfde van de leerkrachten klust op die manier wat bij. Op het verjaardagsfeest van CD&V in Kortrijk haalde ook Wouter Beke uit naar de N-VA, zij het in een meer gekuiste versie. Hij verweet de N-VA de stelling dat er in dit land geen akkoord meer mogelijk is. Daardoor raak je volgens Beke opgesloten in een kamer met slechts twee deuren. “De ene geeft uit op het status quo. Je staat op straat en laat iedere ambitie voor een staatshervorming varen. Achter de tweede deur staat de sloophamer.” Om dit land naar de ondergang te leiden, wel te verstaan. Natuurlijk spreekt elke voorzitter op zijn congres stoere taal aan het adres van de politieke tegenstanders, en voor CD&V blijft de N-VA de electorale boeman van formaat. Toch zouden we graag weten wat Beke van de uitspraken van zijn theologische raadsman vindt. Is dat de verdedigingslinie die CD&V van plan is in te nemen, moest het aan de onderhandelingstafel tot een akkoord komen? Is iedereen binnen de “verantwoordelijke volkspartij” akkoord met de scheldtirade van Torfs? Wil Beke snel af van de herinnering aan de uitspraak, dat hij nooit zonder de N-VA aan onderhandelingen zou beginnen? Valt vooral op dat 72 % van de leerkrachten elke dag met plezier gaat werken, terwijl dat voor een gemiddelde baan slechts 50 % is. Toont dit aan dat het leraarschap een berenjob is, of dat het onderwijs tevreden mensen trekt? Twee mogelijke verklaringen voor een- zelfde cijfer. Opletten met steekproe- ven. Met ouders hebben leraars het dan weer wel moeilijk. Te bemoeizuchtig en te veeleisend. En nu toch een letterlijk citaat uit Het Nieuwsblad: ‘…, maar toch voelt 60 procent (van de leraars) zich door hen (de ouders) gewaardeerd. Niet-onderwijzend Vlaanderen heeft daar een afwijkende mening over. Eén op de drie vindt dat leraars worden ondergewaardeerd.’ Achter zo’n zinnetjes blijf je wel haken. Als 60 % van de leraars zich gewaardeerd voelt, dan is dat voor 40 % niet het geval. Blijkbaar vindt één derde, dus 33 % van de niet-leraars hetzelfde als die 40 %. Niet echt een afwijkende mening dus, zoals de journalist nochtans schrijft, maar juist mooi samen sporend. Het is duidelijk dat christendemocratisch&vlaams op zoek is naar voldoende eigen identiteit om de gemeenteraadsverkiezingen van volgend jaar tegemoet te gaan (of nieuwe federale verkiezingen, als de forma- tiegesprekken alsnog afspringen). De voortdurende spagaat tussen het Vlaamse en het federale niveau, tussen werkgevers- en arbeidersvleugel zorgt onvermijdelijk voor spanningen. Ooit schreef Beke een interessante studie, over de CVP na de Tweede Wereldoorlog: ‘De Christelijke Volks- partij, 1 945-1968. De ziel van een zuil’. Ook in die tijd waren er meer- dere facties, vleugels en tendensen aan het werk die hun invloed wilden uitoefenen op de interne besluitvorming. Maar het te lang onderdrukte streven naar Vlaamse autonomie heeft sindsdien de zaken er niet een- voudiger op gemaakt. Want volgens de Leuvense hoogleraar heeft de N-VA zonder omkij- ken het cordon sanitaire rond het Vlaams Belang doorbroken. Hoezo? Hebben Bart de Wever en consorten niet herhaaldelijk een bijna visce- rale afkeer van het Vlaams Belang tentoongespreid? Daar vergissen we ons blijkbaar in. In de logica van Rik Torfs zijn N-VA en Vlaams Belang twee handen op één buik, met een discours “dat zich volledig toespitst op het aanduiden van zondebokken”. Het maakt niet uit of het om vreem- delingen, werklozen, Grieken of Walen gaat. En luister goed: Torfs zal zich daar met hand en tand tegen blijven verzetten, zelfs als hij daardoor een volgende keer “nul procent van de stemmen haalt”. We zijn niet ver meer verwijderd van het volgende syllogisme: a) de N-VA wil meer druk zetten op werklozen om een baan te zoeken; b) het Vlaams Belang is veroordeeld wegens discriminatie; c) de N-VA moet worden veroordeeld en van de politieke scène worden verwijderd. (Vol- gens Torfs zijn er drastischer maatregelen nodig dan een zondebokpo- CD&V is een partij die op zoek is naar zichzelf, in een tijdsgewricht waarin de kiezer meer dan ooit nood heeft aan duidelijkheid, en die ver- schaft de vzw Ampersand nu eenmaal niet. Kwaliteit daalt Och, wellicht gaat het over een jonge journalist; dat zou alles verklaren. Want hét hoofdnieuws van de peiling was natuurlijk dat 63 % van de leraars vindt dat het peil van het onderwijs de jong- ste jaren is gedaald. Bij de kleutersector valt het nog mee – zou er nog moeten bijkomen – maar in het middelbaar en hoger onderwijs is de consensus zowat compleet: meer dan 75 % ziet een kwaliteitsdaling. Oudere leerkrachten en mannen zijn daar nog meer van over- tuigd, maar het gevoel is toch algemeen. Deze week : •Briefje aan Freya 3 4•De ene migrant is de andere niet •De Gravensteengroep en de Di Rupo-nota 5 10 11 14 Lees verder blz. 2 •••Miel Cools gevierd Verslag IJzerbedevaart PietTommissen 231 augustus 2011 De dingen dezer dagen publiek was komen opdagen. Sinds twee sei- zoenen is in het stadion een hotel ingebouwd – Stayen – om vol te boeken bij thuiswedstrijden van de Kanaries. Onder het mom dat daar “gratis” kan gekeken worden. Een escortedame annex fotomodel had met haar vriend een kamer met uitzicht op het speel- veld geboekt. Niet om voetbal te kijken, bleek duidelijk toen het koppel voor het venster, zichtbaar voor iedereen en alle lenzen, een vrijpartij opvoerde. Het verhaal over het uitgestalde vrouwelijke schoon, de “part- ner” en de reacties van een volgelopen stadion was welgekomen voer voor de pretgazetten. En ja, de dame in kwestie was losjes gekleed voor het venster gaan zitten en had haar boezem tegen de ruit gedrukt. Neen, zij en haar vriend hadden niet echt gevrijd. Ze hadden maar een beetje “show” verkocht, allebei nogal “open minded”. Wellicht hebben ze ergens een molen- wiek niet uit de weg kunnen gaan. Al is de kans groot dat de inhoud van hun hersenpan niet onder de klap geleden heeft: het koppel was er zich niet van bewust dat er in de tri- bunes onder hun “showvenster” kinderen zaten. De zaakvoerder van het hotel diende klacht in voor openbare zedenschennis. De escortedame vond dat “belachelijk”. Als hij “zoiets” wilde vermijden, moest de zaakvoerder maar geblindeerde ramen plaatsen. Dat “zoiets” in het hoofd van normale mensen niet opkomt, zal een te diepe gedachte zijn voor “open minded” halvegaren op de progressieve richel, of vensterbank. Onderweg naar het einde ANTWERP-TAX Totaal verdwenen zijn moraal en goede zeden nog niet, maar onderweg naar het absolute einde zijn we, is de conclusie na recente “akkefietjes” in voetbal- stadions. Nu stadions, volgende keer andere goedgevulde locaties als toneel van almaar verder om zich heen grijpende domheid, verdwazing en morele verloe- dering, ruim veertig jaar geleden in leven geroepen onder de progressieve slag- zin “alles moet kunnen in vrijheid en blijheid”. Of één enkel stuk tuig van de Beerschotrichel of een handvol soortgelijken op het “idee” kwam de Japanse doelman van SK Lierse uit evenwicht te halen door hem “Fukushima” toe te schreeuwen, doet er niet toe. Wel de vraag hoever men in de modderpoel van de eigen doodzieke geest moet zijn weggezakt om aan dergelijke schurkenstreek nog maar te denken. Ik wist niet wat ik hoorde, toen sterke man Patrick Vanop- pen in het VRT-programma “Extra Time” toeterde dat “onze fans nogal ludiek zijn en het dan altijd dansen is op de slappe koord”. Voordien had de man al zijn “joker” ingezet om niet met “ja” of “neen” te moeten antwoorden op de oerdomme vraag of de “Fukushimagrap” erover was of niet. Vanop- pen liet weten dat “over Dutroux, het meest verwerpelijke dat ooit bij ons is gebeurd, ook grapjes werden/worden gemaakt. Dat hoort bij het verwerkingsproces“. Wat hadden de “nogal ludieke fans” dan wel te “ver- werken”? De achterstand? Als dat een “verwerkingsproces” nodig had, geduid door de “Fukushima”-roep, dan is het wangedrag van het verantwoordelijke schorem het superla- tief van smakeloos. 03-238.38.38 <a href="/goto?url=http://www.antwerp-tax.be" target="_blank">www.antwerp-tax.be </a>Als dat niet topludiek is! Hopelijk ervaart u het nooit proefondervindelijk: een kwetsuur aan de kruisbanden vraagt een zware heelkundige ingreep, met werkonbekwaamheid en revalidatie, en alle miserie daar omheen, om en bij een half jaar. “Open minded” In het stadion van Sint-Truiden speelde zich een “nogal ludiek” schouwspel af van een gans andere orde dan waarvoor het Het spotje dat sportprogramma Sporza “ludiek” inleidt, is een progressieve, opvoed- kundige voltreffer. Al jaar en dag dui- ken dezelfde twee ukjes op die vanuit hun geverfde smoelwerkjes hun tong zo ver mogelijk uitsteken. Voor het programma als welkom en na het programma. Gekoppeld aan het fragment van een meute urinelozend manvolk piekt het spotje als spiegel van tact, beleefdheid, respect en andere naar progressieve waarden; symbool voor de in de jaren zestig van vorige eeuw gestarte en naar de verdoemenis spurtende “alles mag en alles moet kunnen”-samenleving. Hopeloos verzuurd doemdenken? Als ik de Japanse doelman van Lierse ooit tegen het lijf loop, zal ik niet nalaten het hem te vragen... Pascal Smet ziet geen probleem, alhoewel… Spotjes Wat gedacht van het taalgebruik in de tele- visiespot van voetbalsponsor Jupiler, “Mannen weten waarom”? Gericht tot “mannen die hun kruisbanden nog weten liggen en die van hun tegenstander weten te vinden”. d.Mol Uit de smalle beursstraat De leugens van de schooier Uittredend minister van Begroting Guy Vanhengel, die hier meermaals het epithe- ton ‘de schooier van Evere’ kreeg toebedeeld, popelt om opnieuw als volwaardig minister aan de slag te gaan, getuige zijn interviews in tijdschriften, en op radio en teevee. Zijn analyse van de Belgische staathuishouding neemt een loopje met de waarheid. Het enige juiste wat hij zegt, is dat de staatskas volgend jaar leeg is. Maar hij verzwijgt een aantal zaken en liegt ronduit als hij zegt dat de slechte situatie van de overheidsfinanciën te wijten zijn aan de financiële crisis en aan het feit dat Vlaanderen het geld door vensters en deuren smijt. Ten behoeve van ‘de schooier’ die boven zijn niveau bokst, zetten we een aantal zaken op een rij. Eén: de slechte situatie van de overheidsfinanciën werd vooral veroorzaakt door het wanbeleid van paars tijdens het voorbije decennium. Ondanks de lage rente en dus dalende rentelasten werd er geen geld opzijgezet om de kosten van de vergrijzing op te vangen. Het geld werd uitgegeven - onder andere geschenkjes als welvaartsvaste uitkeringen. Het paarse sinterklaasbeleid werd door de Open Vld goedgekeurd en door de PS uitgevoerd. Gevolg: het primair saldo - ontvangsten min uitgaven zonder rentelasten; het cijfer waar het echt om gaat- de voorbije jaren in het rood ging en heel misschien pas volgend jaar weer positief wordt. Twee: Vanhengel wijst op het grote probleem van de financiering van de sociale zekerheid. De federale overheid moet constant bijspringen om die niet in het rood te laten gaan. Zeer juist natuurlijk, de sociale zekerheid is al een hele tijd niet meer zelfbedruipend. De sociale bijdragen van de werkenden dekken slechts 60 tot 65 procent van de kosten van de RSZ. De rest moet gehaald worden uit de zogenaamde alternatieve financiering van de sociale zekerheid, dat zijn dan vooral inkomsten uit accijnzen, btw-heffingen en aanverwanten. Aanvankelijk was die alternatieve financiering van de sociale zekerheid bedoeld als compensatie voor een lastenverlaging op arbeid. Maar dit heeft averechts gewerkt. De lastenverlaging op arbeid heeft onvoldoende extra werk gecreëerd omdat werklozen er te weinig toe werden aangezet een job te aanvaarden. Die alternatieve financiering begon een eigen leven te leiden. In de sociale zekerheid werd meer en meer geld uitgegeven, onder andere door hogere uitkeringen en de groeinorm van 4,5 procent in de sociale zekerheid. De put die toen tot stand kwam, werd door paars vakkundig gevuld door gewone fiscale inkomsten weg te sluizen naar de sociale zekerheid. Waardoor er geen ruimte meer was voor de klassieke overheidstaken als veiligheid of justitie. Drie: de financieringswet en de Lambertmontakkoorden hebben de federale staat armlastig gemaakt. Zeker de middelen voor het Franstalige onderwijs die via Lambert- mont werden doorgesluisd, hebben de federale kas verarmd. Het is één van de vele erfenissen van paars die we nu nog meedragen. Het klopt dat de federale staat er alleen voor staat om de kosten van de vergrijzing op te vangen, maar Vanhengels verwijt als zou Vlaanderen geen geld willen opzijleggen of overschotten boeken, klopt niet. In dat geval moet Vlaanderen het wanbeleid van de andere deelstaten compenseren. Ja zeg! Ondanks het Lambertmontgeld zijn de Waalse en de Brusselse regering nog altijd armlastig. Gevolg van dit alles: de politici zadelen de komende generaties met een enorm probleem op. Iedereen spreekt over de kosten van de vergrijzing maar het wordt tijd dat we dat eens zeer concreet maken. Onderzoek heeft uitgewezen dat wie vandaag gebo- ren wordt tijdens zijn leven 60.000 euro meer aan de overheid zal betalen dan wat hij ervan terugkrijgt. Veertig jaar geleden was deze verhouding nog 0 euro, dertig jaar geleden 10.000 euro. Dat betekent dat de huidige en de toekomstige jongeren een gigantische last zullen dragen. Door het non-beleid van de politici, die zich onvoldoende hebben voorbereid, zullen zij opdraaien voor de kosten van de vergrijzing. Nochtans waren er al halverwege de jaren 70 duidelijke signalen dat de economische en budgettaire uitdaging er ging komen. Men heeft het verwaarloosd. Vervolg van blz. 1 het oordeel van zijn mensen op het werkveld ‘niet vinden’. Smet wil wel eens opvallen met idiote uitspraken, maar dit keer ging hij erg zwaar uit de bocht. ‘Een deel van het lerarenkorps heeft nog een te romantisch beeld van het onderwijs. Het onderwijs van de 19e eeuw, met brave kindjes die alleen maar luisteren, komt helaas niet meer terug’, zegt Smet. Alsof de leerkrachten die vaststellen wat ze vaststellen weer naar de 19de eeuw terugwillen. Een kwade geest zou opmerken dat Smet zelf het schoolvoorbeeld is van de wegzakkende kwaliteit van het onderwijs. Gelukkig weet Smet ook zinnige dingen toe te voegen. ‘De samenleving is dan ook sterk veranderd. Er zijn heel wat migranten- kinderen bijgekomen de voorbije 20 jaar, kinderen die thuis geen Nederlands spreken. Daarnaast zijn er meer kinderen die opgroeien in een moeilijke thuissituatie.’ Daarmee raakt hij twee belangrijke - zeker niet de enige - punten aan die wijzen op de kwaliteitsdaling die hij dan wel ontkent. Uiteraard kan onderwijs aan mensen die de Nederlandse taal minder machtig zijn niet dezelfde kwaliteit leveren. En uiteraard doet een moeilijke gezinssituatie er ook geen goed aan. Waarom beweert Smet, die beide ele- menten zelf aanhaalt, dan dat er geen niveau- daling is? Klinkt een beetje als het grapje van de man die antwoordt wanneer z’n vrouw hem verdenkt vreemd te gaan met een blon- dine: ‘Ik ga niet vreemd. Het is trouwens een brunette.’ Dat is ronduit stuitend nieuws, want zij zitten aan het front en ondervinden de dagelijkse onderwijsrealiteit aan den lijve. Tradi- tioneel doet het Vlaamse onderwijs het goed en de samenleving is zich daarvan bewust, maar de leraars zelf krijgen hun twijfels. Wetende dat Vlaanderen alleen de grijze hersenmassa als grondstof heeft, zou zo’n noodkreet een hoop alarmbellen moeten doen overgaan op het politieke niveau. 19de eeuw Je zou verwachten dat Pascal Smet, minister van Onderwijs, zo’n signaal ernstig neemt. Dat valt bitter tegen. Hij kan zich in TowergaTe Stel u een televisiefilm voor waarin de knappe, vrouwelijke burgemeester van een Amerikaanse stad tijdens een vakantie in het buitenland in het publiek de liefde bedrijft, bovenop een hoge toren. Maar zij wordt door onverlaten gefilmd, de video wordt op een pornostek geplaatst, en zo barst het schandaal als een tropische orkaan los. Te ver gezocht? Onwaarschijnlijk? Misschien zou een dronken studente zoiets doen, of een dienster in een louche kroeg. Maar een burgemeester toch niet? Dat is nochtans precies wat burgemeester Ilse Uyttesprot uit Aalst heeft gedaan. Alleen zou een burgemeester (m/v) in de VS na zo’n betrapping op heterdaad onmiddellijk aftreden, uit eer- lijke schaamte, of onder druk van partijgeno- ten. Maar in Aalst blijft Uyttesprot gewoon in functie. Het Vlaams Belang was de enige partij die haar ontslag eiste. Uyttesprot beweerde dat het om een privéaangelegen- heid gaat. Daden die men in het openbaar stelt, in de publieke ruimte, vallen nochtans niet binnen de privésfeer. Wat Uyttesprot deed, was openbare zedenschennis. Haar aanblijven en haar gebrek aan schuldbesef getuigen van brutale schaamteloosheid. Uyt- tesprot is lid van de CD&V. Ons onderwijs is al decennia slachtof- fer van een aanhoudende hervormingsdrift, opgelegd door progressieve pedagogen. In Nederland maakten diezelfde waanideeën al veel kapot en daar begint men dat stil- aan in te zien. Ondertussen gaat Vlaanderen

Is CD&V Het Noorden Kwijt?

Details

Download

Copyright

We respect the copyrights and intellectual property rights of all users. All uploaded documents are either original works of the uploader or authorized works of the rightful owners.

Support